Sunday, March 31, 2013

புன்னகை அதிபர்



நான் கனடாவில்  இருந்தபோது  பல நாட்களாக  அங்கு செல்ல  வேண்டும் என்ற  ஆவலில் இருந்தேன் ஒரு நாள்   அந்த வாய்ப்பு  அமைந்ததால்   நானும்  ரவியும்  அங்கு சென்றோம் . அது ஒரு  விநோத மனோதத்துவ மையம் . உங்களுக்கு  மன ரீதியான  பாதிப்போ? ,யாரயாவது  பழி  வாங்கவேண்டும் என்ற  உணர்ச்சியோ?   ,மன அழுத்தமோஎது வாக  இருந்தாலும் நீங்களும் இங்கு வருவது  நல்லது

 
எனக்கு  மன அழுத்தம் ஒன்றும் இல்லை  ஜஸ்ட்  பார்வையிடவேண்டும்  என்று தீர்மானித்தேன் .ஆனால் ரவியோ  நீண்ட நாட்களாக ஒரு விஷயத்தை  சொல்லி வருகிறான் .அது  அவன் கனவு கன்னியான  மூன்றெழுத்து  முண்டக்கன்னி  இவள் நடிகை மட்டுமல்ல  முன்னாள் உலக அழகியும்  கூட .அவளுடன் ஒரு  மணிநேரம்  செலவிட வேண்டும் என்று .

 
நாங்கள்  சென்ற  போது  எங்களை அன்புடன்  வரவேற்ற  அந்த  புன்னகை அதிபர் உண்மையில் இந்த  மையத்தின்  உரிமையாளர்  என்பதை  அறிந்தோம் . வாரத்தில் இருமுறை மட்டுமே  அவர் வருவார் என்ற தகவலும் அங்கே பேசிக்கொண்டார்கள்  மற்றபடி  சிகிட்சை  மற்றும் செயல்முறை விளக்கம் கொடுப்பதற்கென்றே  ஒரு டீம் அங்கு
செயல்பட்டு வருகிறது .1 கிலோமீட்டர்  சுற்றளவில்  பூங்கா வுடன் கூடிய கட்டிடங்கள் .
ஒரு பணியாளர்  எங்களை  ஒவ்வொரு  அறையாக  காண்பித்து கொண்டு சென்றார்கள் .முதல் அறையில்  நாங்கள் கண்டது ,ஒரு மாணவன்  அவனது  ஆசிரியரை   துப்பாக்கியால் சுட்டு விட்டு  கதறி அழுகிறான்  அவனை  கட்டியணைத்து  ஆறுதல் சொல்கிறார்  ஒரு ஒருங்கிணைப்பாளர் " நீ சுட்டது  ஆசிரியரை போன்ற பொம்மையைத் தானே " என்று பிறகு  அவரது  அறிவுரை . உண்மையில் இந்த மாணவன் இதை போல செய்திருந்தால்  சம்பவிக்கும் விளைவுகளை  எடுத்துரைத்தார் .

நாங்கள் கண்ட அடுத்த அறை  காட்சி  மிகவும்  கொடூரமானது .ஒருவன்  தன்  மனைவியை போல்  செய்யப்பட்ட  பொம்மையை  கத்தியால்  மாறி  மாறி  குத்திக்கொண்டிருந்தான் ..
அடுத்ததாக  ரவியை  ஒரு அறைக்கு  அழைத்து சென்றார்கள் .அந்த  அறை  முழுவதும்  பல டிஜிட்டல்  பானரில்  ரவியின்  கனவு கன்னி  சிரிக்கிறாள் .மங்கலான  வெளிச்சத்தில்   சோபாவில்  இயல்பாக அமர்ந்து இருந்தாள் ,என்னால் நம்பாமல் இருக்க முடியவில்லை  நளினமான ரோபோ விற்கு  நடிகையின்  மாஸ்க்  தான் இது என்றுஅவ்வளவு  தத்ரூபமாக இருந்தது .எப்படியோ ரவிக்கும் இது ஒருவகை மனநோய் தானே ,இன்றோடு மாறட்டும் இந்நோய் .

கடைசியாக  நாங்கள்  பார்வையிட்ட அறையில்  ஒரு பெண் தனது காதலை எதிர்த்த தந்தையின்  நெஞ்சில்  குறி பார்த்து  சுட்டுக்கொண்டிருந்தாள் .ஒரு கணம்  அதிர்ந்தோம் . அடஇது  நம்மை வரவேற்ற  புன்னகை  அதிபர்  ஆயிற்றே ! ?

Thursday, March 21, 2013

பாம்பாயி



"ட்டிக்கிரியா "
"சொல்லு !  என்ன கட்டிக்கிரியா " இப்படி ஒரு  குரல்   திடீரென்று  வரும்போது  யாராக இருந்தாலும்  திடுக்கிட்டு போவார்கள் . பாம்பாயி  என்ற 22 வயசு  பெண்ணின் குரல் தான் அது . பாம்பாயி 12 வயசு முதல்  அனாதையாகத்தான்   திரிகிறாள் .பல ஆண்டுகட்கு முன்  ஊர் காவலாளியாக நேப்பாளி   ஒருத்தன் அய்யம்பேட்டையில்   இருந்தான் .அவனுக்கு குடும்பம்  என்று ஒன்று உள்ளதா ? என்று  ஊரார்   சந்தேகப்பட்டனர் .காரணம்,அவன்  இங்கு வந்த பிறகு  நேபாள்  செல்லவே இல்லை . அங்கு  செல்ல  ஆர்வமும் இல்லை .
மதுரைவீரன் சாமி  கோயில்  பக்கத்துல   அவனுக்கு  ஊராரால்  ஒதுக்கப்பட்ட  இடத்தில  குடிசை போட்டு இருந்தான் .எப்படியோ  அவனுக்கு  ஒரு காதல்  ,பின்னர்  திருமணம்  பின்  பிறந்தவள் தான்  பாம்பாயி.
பிறந்தது  முதல்  பாம்பாயி க்கு மூளை  வளர்ச்சி  குறைவாக இருந்தது , இருந்தாலும்  அவளும்  இவ்வளவு  வளர்ந்து விட்டாள் .மூளை வளர்ச்சி  குறைந்தாலும் உடல்  வளர்ச்சியை  யாரால் தடுக்க இயலும் .நேப்பாளி யின் மனைவி  நோய்வாய்  பட்டு இறந்தபின் ,நேப்பாளி யும்  எங்கோ  ஓடிவிட்டான் .

           சோமநாதன்  பால் பண்ணையில்  சாணி  அள்ளுவதும் ,மாடுகளை  குளிப்பாட்டுவதும்  பாம்பாயி தான் .வேலை  முடிந்தாலும்  முடியாவிட்டாலும் ,எதாவது  மூலையில் நின்று கொண்டு வெற்றிலையை  குதப்பிக்கொண்டு  யாரிடமாவது "கட்டிக்கிரியா "  என்று  கூச்சல்  போடுவாள் .தினமும்  பார்ப்பவர்களுக்கு  இது  ஒரு  விஷயமே  இல்லை . வெட்டி சோலி   பசங்க   அவ்வப்போது   லேசாக  இவளை  சீண்டுவதும்  உண்டு . ஆனால்  சீரியசாக   ஒருவரும்  இவளை  தீண்டுவது இல்லை .ஏன் என்று கேட்க்க  ஆள் இல்லை என்றாலும்  தப்பு தண்டா  ஏதேனும்  ஆனால்  ஊரில்  கட்டி வச்சிடு வாங்களோ ? என்ற பயம் தான் .
வயசு  பசங்க  சிலர்  காதலில்  மூழ்கி இருக்கும்போது  சிலருக்கு காதலிகள்  கிடைப்பதில்லை  அவ்வாறான சமயங்களில்  ஒருவரை ஒருவர் கலாயிப்பதுண்டு  " மாப்ள  !  ஒரு பொன்னும்  செட்டாகலன்னு  வருத்தப்படாத "  " பாம்பாயி  இருக்காடா"  என்று
 இளம் பருவத்தில்  காதலில்  வீழாதவர்   அரிது தான் . அப்படி இருந்தாலும்  ஒருதலை  காதலாவது  இல்லாமலா இருக்கும்
 சொந்த  பிரச்னை  ஆயிரம் இருக்கும்போது  அய்யம்பேட்டை பற்றி  சிந்திக்க  ஏது  நேரம் கோயம்புத்தூரில்  செட்டில் ஆகிவிட்ட  எனக்கு   ஒரு கஷ்டம் என்று  வந்த பிறகு  சுவாமிமலை  அருகில்    இருந்த 10 சென்ட் பூமி தான்  உறுத்தியது . "சரி சரி  அத  வித்துபுட்டு  கடன  அடைக்கிற வழிய பாரு " என்ற மனைவியின்  கூப்பாடுதான்  மனதில்  ஓடியது .

சரியாக இருபது  வருடம்  கடந்து   அய்யம்பேட்டை வந்துள்ளேன் .    ஒரு ஆட்டோவை  அழைத்து  அதில்  ஏறி   பச்சையப்பா  வீதிக்கு போ  என்று விரட்டினேன்.
"கட்டிக்கிரியா "
திடுக்கிட்டேன்    " அட ! பாம்பாயி !  "
"கட்டிக்கிரியா  ! ,  என் மகள !!